Less is more

De laatste weken duikt overal de term 'ontvrienden' op. Het gaat over het verwijderen van contacten op sociale netwerksites. Ik vind het eigenlijk wel een sympathieke beweging. Het geeft wat tegengas aan de huidige tendens waarin het hebben van een zo groot mogelijk netwerk, en dat etaleren op linkedin, facebook of hyves, een doel op zich lijkt te worden.

Burger King heeft een ludieke actie gekoppeld aan de 'unfriend' beweging: als je 10 contacten van je facebook verwijdert, krijg je een gratis whopper. Tot nu toe zijn bijna 234.000 'vriendschappen' opgeofferd voor een Whopper.

Zou het onderdeel van een grotere trend zijn? Van kwantiteit naar kwaliteit? Van divergeren naar convergeren van je aandacht? Van multitasken naar mindfulness?

De weg naar een leeg hoofd gaat niet over rozen

En het is alweer 2009.

Net als de meeste Nederlanders heb ik geen specifieke goede voornemens voor het nieuwe jaar, buiten diegene die ik al langer heb: een leeg hoofd.
Ik wil werken met een systemathiek waar ik alle lopende zaken; mijn taken en ideeën - nog te beginnen of bijna afgerond, korte en lange termijn, werk en privé - in kan stoppen, weer terugvinden en verwerken. Zodat mijn hoofd er niet vol mee zit.

Op aanraden van mijn manager heb ik -maanden geleden alweer- David Allen's 'Getting Things Done' (GTD voor insiders) in huis gehaald. David Allen, de goeroe van georganiseerd werken, heeft met GTD methode ontwikkeld om 'uw leven prettig en efficiënt in te delen.'
Ik ben heel enthousiast begonnen met lezen. Maar ik kom er maar niet doorheen. Tot nu toe ben ik blijven steken bij 'verzamelen': het organiseren van 'inbakjes' om alle dingen die ik nog moet en wil doen op een rijtje te zetten.
Maar doorpakken, ho maar. Het uitlezen van het boek vind ik al lastig, laat staan dat ik ook daadwerkelijk de methodiek toepas.

Gelukkig ben ik niet de enige. Ook freelancer Chris Hardwick was al jaren in het bezit van de GTD cd, het GTD boek én de GTD iTunes versie. Pas toen hij voor internet magazine Wired een paar weken ging werken volgens GTD en twee andere time-management methoden, slaagde hij erin om de hele materie door te nemen.
Resultaat van zijn oefening: een hilarisch artikel waarin hij herkenbaar en vol zelfspot positieve aspecten van de methodieken toont, maar ook laat zien op welke punten hij ze onzinnig vindt en waar hij de mist in gaat.

Een verademing! En toch ook een stimulans om verder te werken aan mijn goede voornemen. Ik denk dat ik externe hulp ga inroepen, bijvoorbeeld via een workshop van Taco Oosterkamp (de Nederlandse David Allen).

Lees hier het artikel: Diary of a self-help dropout: flirting with the 4-hour workweek

PS: In het artikel wordt gesproken van een 'Dear John letter', die één van de schrijvers ontving van zijn vriendin. Wat is een Dear John Letter? Ik wist het niet, heb het opgezocht: Een 'Dear John letter'

Agenda's trekken

Herkenbaar? Je wilt een afspraak maken waarbij meerdere mensen (laten we zeggen 8 stuks) aanwezig moeten zijn. Je eerste actie: het rondmailen van drie voorkeursdata met het verzoek zsm te reageren.

Werkt niet.

Als je eindelijk alle reacties binnen hebt (1e obstakel), is het een hele logistieke operatie (maar misschien geldt dit vooral voor mij met mijn beperkte excel-skills) om in één overzicht te zien wie wanneer kan. Uiteindelijk blijken de deelnemers meestal keurig over de data verdeeld; geen enkele datum telt een overgrote meerderheid.

Toen kwam er iets slims: de webbased datumprikker (overigens ontwikkeld door Webbeat, een internetbedrijf waar ik een aantal jaren heel prettig mee heb samengewerkt): je prikt een paar data, één druk op de knop en iedereen ontvangt een uitnodiging.

Heel simpel.

Behalve jijzelf, kunnen ook de uitgenodigden zien wanneer de anderen beschikbaar zijn. Dit zorgt doorgaans voor een lichte morele druk op de laatste invullers -die zich toch al een beetje schuldig voelen omdat ze zo laat reageren- om synchronisatie te bereiken. Toch biedt de datumprikker ook niet altijd soelaas. Het wachten op ieders reactie blijft een probleem (zodat de eerste reageerders per mail gaan doorgeven dat er bepaalde data afvallen vanwege nieuwe afspraken) en ook niet alle deelnemers blijken gevoelig voor de fijnzinnige manipulatie van de datumprikker.

Iemand van Microsoft vertelde laatst dat men bij zijn bedrijf dé oplossing heeft voor het maken van afspraken; in ieder geval voor afspraken met mede-Microsofters. Hoe? Iedereen zet zijn outlook-agenda open voor iedereen. De planner legt de agenda's naast elkaar en prikt een datum waarin niemand bezet is. Simpel en doeltreffend, was de boodschap.

'Maar wat dan als je vergeten bent een afspraak in je agenda te zetten?' probeerde ik dapper. De Microsofter reageerde triomfantelijk: 'dát leer je snel af bij ons. Iedereen moet altijd realtime zijn agenda bijhouden, anders heeft hij een groot probleem.'

Tjonge jonge... als regelmatige organisator van bijeenkomsten ben ik niet vies van wat subtiele beinvloedingstechnieken om je resultaat te behalen. Maar dit noem ik eerder een botte bijl. De Microsoft-methode betekent dat je collega's evenveel te zeggen hebben over je agenda als jijzelf. Met als mogelijk risico dat je op één dag afspraken hebt op zes verschillende lokaties. Of dat de uren die je aan een rapport wilde werken, in rook opgaan omdat je per ongeluk de tijd niet hebt geblockt in je agenda. Dat gaat zelfs mij een paar stappen te ver.

Nee, geef mij dan maar de datumprikker. Baas in eigen agenda!

Weg met het 40-uurs contract!

Volgens Marcel van Beek van Nobel is een arbeidsovereenkomst op basis van te werken uren niet meer van deze tijd. Hij pleit voor sturen op output (financiele bijdrage, certificering, klanttevredenheid) in plaats van input (discussiegroup 'het nieuwe werken' op linked in).

Fascinerende stelling, niet? Volgens mij hebben we het nu wel over de kern van het nieuwe werken.

Het lijkt me een geweldig idee om als kenniswerker het concept 'tijd ruilen voor geld' te verlaten.

Maar uitsluitend 'output' gericht werken, met de prestatie-indicatoren die daarbij horen, vind ik ook een beetje ouderwets. Ik denk dat het wederzijds (medewerker- manager) wantrouwen in de hand werkt, waarbij medewerkers sneller geneigd zijn om alleen te werken aan hun pki's en niet om te investeren in o.a. de relatie met hun collega's.

Ik denk (geïnspireerd door Ordina-collega's als Boudewijn Struijk en Bart van der Meij) dat je veel beter de doelstellingen/drijfveren en talenten van medewerkers als basis kunt hanteren. Als de doelstellingen van medewerkers dicht staan bij die van de organisatie, en medewerkers hun talenten goed kunnen benutten, is het niet nodig om de arbeidsovereenkomst dicht te timmeren met allerlei output-scores (die overigens veelal een schijnwerkelijkheid vormen). Medewerkers zullen dan graag een extra stapje willen zetten voor de organisatie.

Voorwaarde is natuurlijk wel dat werkgevers/managers hun kenniswerkers niet uitsluitend als productiemiddel zien, maar ook oog hebben voor de persoon (met zijn talenten, doelstellingen, eigenaardigheden, ideeen etc) erachter.

En aandacht voor 'talentmanagement' is van groot belang. Weten waar je goed in bent, wat je toegevoegde waarde is en voor wie (niet alleen vanuit een rol of inhoudelijk kennisgebied, maar als mens in al zijn complexiteit). Dat is best ingewikkeld (ben er voor mezelf ook nog niet helemaal uit) maar ook ontzettend boeiend.

Idealistisch? Misschien een beetje. Het is ook niet van de een op de andere dag te realiseren. Maar volgens mij is het wel de enige manier om als kennisintensieve organisatie werkelijk te innoveren.

Generatiekloof: klein meisje geeft internetles aan lieve opa...

.. oh nee, het is de toenmalige premier Wim Kok!

Onderstaand filmpje vond ik op de site van Steven Kop. Omdat ik het filmpje zo mooi, zelfs een beetje ontroerend vind, krijgt-ie op mijn site ook een eigen plek.

Arbeidsgevers of luxe-popjes?

'De nieuwe generatie mensen op de arbeidsmarkt is vooral trouw aan het eigen talent en ziet zichzelf meer als arbeidsgever dan als werknemer.' Aldus Martijn Planken van MediaPlaza (e-hrm congres 2008).

Onlangs hadden we op mijn werk een discussie over hoe we als afdeling (ook kwalitatief) kunnen groeien in deze zware economische tijden. We bespraken dit in subclubjes. De aanwezige 'oudere' (50+) consultants in mijn clubje richtten zich vooral op de vraag van de klant: voldoe je hieraan, dan breng je brood op de plank. De jongeren legden meer de nadruk op het doen van klussen waar je kracht ligt, want alleen dan heb je grote toegevoegde waarde voor de klant. Zomaar elke klus aanpakken past daar niet bij. De ouderen vonden dit meer een houding voor luxe-popjes. Ten tijde van crisis moet je gewoon alles aanpakken. En of je toegevoegde waarde levert, dat bepaalt de klant wel.

Het schijnt dat we aan de vooravond staan van een flinke recessie. Zal de nieuwe generatie daar met zijn kennis van het eigen talent beter op in kunnen springen? Of geldt dat eerder voor de babyboomers en mensen van de x-generatie, die niet vies zijn van de handen uit de mouwen steken?

Wie het weet mag het zeggen!

Elke scene zijn eigen lifehacks

Lifehacking draait om het zodanig organiseren van je leven, al dat niet met behulp van technologie, dat je minimale tijd en energie verliest met rompslomp en ballast. Hieruit vloeit op lifehacking.nl een breed assortiment aan tips, trucs en antwoorden voort op vragen als: "waar ligt mijn kracht?"; "wat doe je met goede ideeën op de verkeerde plaats?" en "met welke plug-in kan ik mijn e-mailbox sorteren?"

Op 18 november ben ik met wat collega's naar de Lifehacking Academy gegaan. Daar heb ik een viertal workshops gevolgd. Eentje met een focus op technische snufjes (http://www.getfingertips.com/), een ander waarin werd gestrooid met tegeltjeswijsheden ("Je bent vrij in je gedachten";"Wees eigen-wijs"; "Heb jezelf lief." - tja..) en eentje die toonde hoe je de ongeschreven regels in een organisatie kunt blootleggen.

Muziek in je leven
De allerleukste workshop vond ik die van 'motivatie-expert' Linda Spaanbroek van Alle Dagen Pauze.

Wat zorgt er voor muziek in je leven? Met deze vraag trapte Linda de workshop af.
Antwoord: autonome (intrinsieke) motivatie. Dat zorgt voor meer welzijn, betere prestaties, positievere werkhouding en meer betrokkenheid.

Autonome motivatie wordt bepaald door drie basisbehoeften: competentie, autonomie en sociale verbondenheid, kortgezegd je CAR (de 'r' van relatedness, het is een Amerikaanse theorie). De invulling van deze behoeften, en de manier waarop ze tot elkaar verhouden, is voor iedereen verschillend. Aanwezigheid van alledrie is nodig om autonoom gemotiveerd te zijn.

Om meer inzicht in de aard van onze CAR te krijgen, werden we in tweetallen aan het werk gezet. Wanneer voelde jij je competent? Hoeveel behoefte had je als kind aan autonomie? Hoeveel autonomie ervaar je nu? Wat heb je nodig om jezelf te kunnen zijn in relatie tot je collega's?

Dat was leuk! Ik mocht met 'de juf' mijn gesprekjes voeren en ben echt een stap verder gekomen in het formuleren van wat mij motiveert. Een goede tip: als je op je werk niet lekker in je vel zit, ga dan je CAR eens na. Op welk onderdeel klopt het niet?

Good morals
De Lifehacking Academy is mij uitstekend bevallen. Ik heb leuke mensen ontmoet, boeiende dingen gehoord en ter afsluiting lekkere tapas gegeten. Daarna moest ik racen, want ik wilde op tijd zijn bij de Melkweg voor het concert van Tanya Stephens, de stoere, goedlachse en tikje sleazy koningin van de dancehall en reggae uit Jamaica.

Met een vriendin arriveerde ik op tijd bij de concertzaal. Het publiek bestond voor een groot deel uit jonge, stoere en mooie vrouwen en pafte er flink op los (bij de invoering van het rookverbod kon ik me al geen voorstelling maken van rookvrije reggaeconcerten. En inderdaad, weinigen trokken zich iets van Ab Klink aan).

Tanya was muzikaal in goede vorm (klik hier voor haar hit 'its a pity'). Daarnaast bleek zij tot mijn verrassing een door de wol geverfde lifehacker te zijn!

'Wat doe je als je de verkeerde man mee naar huis hebt genomen?' Antwoord: je belt zijn vrouw op, biedt je excuses aan en vraagt of ze hem op komt halen (om daarna het liedje 'tek him back' in te zetten).

Later volgde een tip voor vrouwen met een relatie: 'als je een buitenechtelijke affaire begint, zorg er dan voor dat je lover op je man lijkt. Als je zwanger wordt, heb je geen probleem.' Na wat verontwaardigde geluiden uit de zaal riep ze lachend: 'I know it’s not good morals, but it’s good practical thinking!'.

Eigenlijk, zat ik te bedenken, sluiten haar praktische tips om je leven overzichtelijk te maken en rompslomp uit de weg te gaan perfect aan bij het lifehacking-gedachtengoed. Op haar eigen manier, dat wel.

Misschien dat de Lifehacking Academy de volgende keer Tanya Stephens kan uitnodigen als spreker?