Grote meneer Cactus

Al enige tijd heb ik een soort van nieuwe hobby: toneelspelen.

Tijdens de basisschool was het uiteraard mijn aller-allerliefste lievelingswens om als grote ster, het liefst een tweede Madonna, de top te bereiken. Maar toen ik op 10-jarige leeftijd zakte voor de audities van de 'Grote meneer Cactusshow', bekoelde het enthousiasme behoorlijk. In plaats daarvan smachtte ik maar naar een 'my little pony', wat een stuk gemakkelijker te realiseren was. Het acteren (en zingen) liet ik sindsdien links liggen.

Maargoed... begin dit jaar nam ik deel aan een cursus presenteren, waarin we ook kleine toneelstukjes moesten opvoeren: het naspelen van een keiharde emotionele ruzie en in een niet bestaande-taal iets uitbeelden. Ik vond het geweldig.

Sindsdien volg ik wel eens cursussen acteren. Om eens buiten het dagelijkse en rationele te treden en te experimenteren met nieuw gedrag.

En daarvoor was ik gisteren aan het juiste adres bij de (eerste) Levenstheaterdag, georganiseerd door de Theaterkamer. Samen met negen andere, voor mij onbekende, cursisten.

Wat hield het in? In het kort: we hebben situaties (dilemma's, problemen) uit het dagelijkse leven gevisualiseerd of nagespeeld, met het doel om zo tot nieuwe inzichten te komen of nieuw gedrag te oefenen. (zie HIER voor informatie van de Theaterkamer)

Wat een geweldig leuke en luchtige manier om kritisch naar jezelf en je gedrag te kijken!

Een greep uit onze thema's: hoe zeg ik 'nee' tegen een collega die me telkens met werk opzadelt? Hoe kom ik los van mijn ex? Hoe ga ik om met mijn dominante, veroordelende vader? Kies ik voor een baan met zekerheid of voor een creatief leven?
Iedereen stelde zich open en soms kwetsbaar op, dat vond ik erg bijzonder. Gelukkig werd het nooit zwaar: de speelvorm maakte het eerder luchtig.

We hebben onder andere kernkwadranten (kwaliteit, valkuil, uitdaging en irritatie) uitgebeeld, 'lastige gesprekken' nagespeeld en hierin geoefend met gedragsvarianten en verschillende aspecten van een dilemma uitgebeeld. Ik merkte dat je, door problemen te visualiseren en een plaats te geven in de ruimte, ze op een andere manier beleeft.
Deze aanpak lijkt me ook prima geschikt (uitsluitend) voor werksituaties.

Kortom, ik heb me uitstekend vermaakt. Ik hoop dat de Theaterkamer hier een vervolg aan geeft.

En wat mijn ambities betreft: na al die jaren kan ik zeggen dat Peter Jan Rens me er niet onder heeft gekregen! Nu op zoek naar een nieuwe auditie voor een show...